Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci
Czym są PDMD?
Jest to jedno z czterech Papieskich Dzieł Misyjnych. Jego celem jest uwrażliwianie dzieci na potrzeby swoich rówieśników na całym świecie. Pod skrzydłami PDMD mali chrześcijanie na miarę swych możliwości, wciąż spieszą z pomocą potrzebującym rówieśnikom w krajach misyjnych. Wspierają je swoimi codziennymi modlitwami, a także ofiarami materialnymi.
Historia PDMD
W roku 1843 francuski biskup Karol de Forbin-Janson, poruszony tragicznym losem małych Chińczyków, powołał do istnienia wraz z Sł. B. Pauliną Jaricot Dzieło Świętego Dziecięctwa.
Początkowo z pomocą duchową i materialną (taki jest właśnie cel Dzieła) pospieszyły francuskie dzieci, wkrótce jednak dołączyły do nich dzieci z innych krajów Europy, a później z innych kontynentów.
W roku 1922 papież Pius XI nadał Dziełu Świętego Dziecięctwa tytuł Papieski i polecił rozwijać je we wszystkich Kościołach lokalnych na całym świecie.
Inicjatywy Papieskich Dzieł Misyjnych Dzieci
Obchodzony jest corocznie w uroczystość Objawienia Pańskiego, 6 stycznia. Jest to zarazem święto patronalne Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci. Dzień ten został ustanowiony przez papieża Piusa XII w 1949 roku, jako znak łączności duchowej wszystkich dzieci świata zaangażowanych w dzieła misyjne.
Misyjny Dzień Dzieci jest okazją do wspólnego świętowania, a dla wielu małych misjonarzy dzień ten związany jest z uroczystym przyjęciem do Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci.
Kościół powierza dziś w sposób szczególny zadanie ewangelizacji dzieciom. Taki ma sens Światowy Dzień Misyjny Dzieci, który zobowiązuje „dziecięcych misjonarzy” do niesienia światła solidarności szczególnie tam, gdzie wyjątkowo gęste są ciemności ubóstwa, cierpienia i wojny. Misyjny wysiłek dzieci jest niezwykle cenny dla licznych misjonarzy, którzy wierni nakazowi pracują dla szerzenia Dobrej Nowiny aż po krańce ziemi.
św. Jan Paweł II podczas modlitwy Anioł Pański 6 stycznia 2002
Tydzień Misyjny to czas modlitwy i odnowy ducha misyjnego w wymiarze osobistym i wspólnotowym: w rodzinach, parafiach, zgromadzeniach czy szkołach.
Rozpoczyna go tzw. Niedziela Misyjna, święto ustanowione przez papieża Piusa XI w 1926 roku. Przypada corocznie w przedostatnią niedzielę października. Jest to dzień solidarności misyjnej w Kościele katolickim.
Co roku papież na ten dzień wydaje specjalne orędzie, w którym zawiera aktualne problemy, potrzeby i intencje modlitewne związane z misjami.
Kolędowanie w okresie świąt Bożego Narodzenia było w Polsce powszechnym zwyczajem. Zaś misyjny wymiar kolędowania ma już u nas ponad czterdziestoletnią tradycję. Kolędnicy zanoszą radość Bożego Narodzenia do odwiedzanych domów. Dzieci, jako kolędnicy misyjni, uczą się ponoszenia trudu i składania ofiary z własnego czasu, zdolności, a także rezygnacji z możliwości wzięcia dla siebie zebranych pieniędzy. Przedsięwzięcie kończy się w dniu uroczystości Objawienia Pańskiego, w święto patronalne PDMD, czyli w Misyjnym Dniu Dzieci.
W przedsięwzięciu kolędników misyjnych wyróżnić należy pięć celów, które należy uwzględnić i realizować już na pierwszym etapie przygotowań.1. Niesienie radości2. Ewangelizacja 3. Uniwersalność4. Kultywowanie tradycji 5. Wsparcie dzieła misyjnego
Biały Tydzień to dla dzieci przystępujących do I Komunii Świętej czas radości i wdzięczności za dar Eucharystii. Tak bliskie spotkanie z Jezusem rodzi w ich sercach pragnienie dzielenia się Ewangelią w wymiarze misyjnym. W tym okresie proponuje się dzieciom udział w misyjnym dziele Kościoła. Jeden z dni Białego Tygodnia poświęcony jest misjom, a dokładnie dzieciom z krajów misyjnych, które nie doświadczyły jeszcze spotkania z Jezusem. Dzieci pierwszokomunijne modlą się wtedy za nie i w ich intencji przyjmują komunię św. Składają też dla nich część z prezentów otrzymanych z okazji I Komunii Świętej.Idea ofiarności dzieci komunijnych na rzecz Papieskiego Dzieła Misyjnego Dzieci coraz częściej podejmowana jest przez dzieci także podczas rocznicy I Komunii Świętej.
Adwent, jako pierwszy okres w roku duszpasterskim, jest czasem oczekiwania i przygotowania na przyjście Jezusa Chrystusa w czasie świąt Bożego Narodzenia. Dzieci z PDM, w duchu solidarności z rówieśnikami w potrzebie, podejmują dobre postanowienia i wyrzeczenia, ofiarowują trud przemiany, modlitwę i dobre uczynki. Przeżywając okres Adwentu w duchu misyjnym:
– uświadamiają sobie swoją uprzywilejowaną sytuację (znajomość Jezusa Chrystusa i życie w przyjaźni z Nim, przynależność do Jego Rodziny – Kościoła, doświadczanie opieki i miłości rodziców, dziadków, krewnych, posiadanie dachu nad głową, odzienia i codziennych posiłków, możliwość nauki i rozwoju talentów);
– dziękują Bogu za to, co mają i kim są (za dar życia i łaskę wiary, za rodziców i bliskich, za nauczycieli i wychowawców, za dom, ubranie, jedzenie, za szkołę, pokój w kraju, talenty itp.);
– starają się być życzliwe, przebaczające i wrażliwe wobec ludzi wokół siebie. Podejmują dobre uczynki;
– włączają się w dzieła miłosierdzia w parafii/szkole;
– podejmują działania na rzecz rówieśników w krajach misyjnych (modlitwy, wyrzeczenia, jasełka, akcje typu sianko, stroiki itp.).
Czas Wielkiego Postu, podobnie jak Adwent, dzieci z PDM przeżywają również w duchu misyjnym. W intencji rówieśników w krajach misyjnych podejmują osobiste wyrzeczenia. Przygotowują wielkopostną skarbonkę misyjną, do której odkładają owoce wyrzeczeń i zachęcają do tego innych. Włączają się też w przygotowania nabożeństw drogi krzyżowej, adoracji krzyża i Bożego Grobu, dodając do modlitwy intencje misyjne.
Własnoręcznie wykonanymi palemkami wielkanocnymi lub kartkami świątecznymi dostarczają radości wspólnocie parafialnej i wspierają fundusz dzieła misyjnego. Przeżywanie Wielkiego Tygodnia i rekolekcji wielkopostnych ubogacają tematami misyjnymi. Korzystają przy tym z własnych talentów i kreatywności np. przygotowując inscenizację.